Ürün yönetimi, bir yazılım ürününün kimin hangi problemini çözeceğine, önce neyin yapılacağına ve yapılan işin işe yarayıp yaramadığının nasıl anlaşılacağına karar verme işidir. Bu kararların sahibi ürün yöneticisidir (product manager): kullanıcıyla, iş tarafıyla ve geliştirme ekibiyle çalışır, "ne" ve "neden" sorularını yanıtlar, "nasıl" kısmını ekibe bırakır. RICE, MoSCoW, Kano ya da OKR gibi adını sık duyduğunuz yöntemlerin her biri bu kararlardan birini kolaylaştıran bir araçtır.
Terim başka iki anlamda da kullanılır. E-ticaret ve ERP yazılımlarında ürün yönetimi, ürün kartlarının, stokların, fiyatların ve tedarikçi bilgilerinin yönetimi demektir. Üretim ve hızlı tüketim şirketlerinde ise ürün yöneticisi genellikle pazarlama biriminde çalışır; bir ürün grubunun fiyatlandırmasından, konumlandırmasından ve satış hedeflerinden sorumludur. Bu yazı yazılım ürünlerindeki ürün yönetimiyle ilgili; önceliklendirme bölümünde hayali bir backlog'u adım adım puanlıyoruz.
Ürün yöneticisi ne yapar?
Unvanlar şirketten şirkete değişse de bir ürün yöneticisinin haftası kabaca şöyle geçer:
- Bir iki kullanıcıyla görüşür; ürünün çözdüğü işi en son nasıl yaptıklarını adım adım dinler.
- Ürün verisine bakar: hangi ekranlar kullanılıyor, kullanıcılar hangi adımda vazgeçiyor.
- Backlog'u sıralar ve her maddenin neden o sırada durduğunu yazılı tutar.
- Sprint planlamasında ekibe işin arka planını anlatır, kabul kriterlerini netleştirir.
- Satış, destek ve yönetimle yol haritasını konuşur; bir isteği reddediyorsa gerekçesini de söyler.
- Yayından sonra sonuca bakar ve bir sonraki kararı buna göre verir.
Ürün yöneticisinin ekip üzerinde çoğu zaman hiyerarşik bir yetkisi yoktur. Kararlarını kabul ettirmenin yolu, gerekçeyi kullanıcı görüşmelerine ve veriye dayandırmaktır.
Scrum'daki ürün sahibi (product owner) rolü bu işin bir kısmıyla örtüşür. 2020 tarihli Scrum Rehberi'ne göre ürün sahibi, Scrum takımının ürettiği ürünün değerini en üst düzeye çıkarmaktan ve ürün backlog'unun yönetiminden sorumludur: ürün hedefini belirleyip duyurur, backlog maddelerini oluşturur, sıralar ve backlog'un herkes için görünür ve anlaşılır olmasını sağlar. Rehbere göre ürün sahibi tek bir kişidir. Birçok şirkette iki unvan aynı kişidedir. Daha büyük yapılarda ürün yöneticisi strateji ve keşifte, ürün sahibi backlog ve sprint tarafında yoğunlaşır.
Ürün yönetimi ile proje yönetimi arasındaki fark
İki rol sık karıştırılır, çünkü ikisi de aynı ekiple ve aynı takvim üzerinde çalışır. Asıl fark sordukları sorudadır.
Konu | Ürün yönetimi | Proje yönetimi |
|---|---|---|
Temel soru | Ne yapacağız ve neden? | Nasıl ve ne zaman bitireceğiz? |
Süre | Ürün yaşadığı sürece devam eder | Başı ve sonu bellidir |
Başarı ölçüsü | Kullanıcı davranışı ve iş sonuçları | Kapsama, süreye ve bütçeye uyum |
Tipik çıktı | Yol haritası, sıralanmış backlog | Proje planı, risk listesi |
Proje yönetimi tarafını yazılım proje yönetimi yazımızda ayrıca anlattık.
Keşif: hangi problemi çözeceğinize karar vermek
Keşif (discovery), birinin aklına gelen ilk çözümün doğrudan geliştirilmesini önleyen aşamadır.
Bir fikre ciddi efor ayırmadan önce onu Marty Cagan'ın dört büyük riski açısından değerlendirin. Değer riski: müşteri bunu satın alacak ya da kullanmayı seçecek mi? Kullanılabilirlik riski: kullanıcı nasıl kullanacağını çözebilecek mi? Yapılabilirlik riski: mühendisler eldeki süre, beceri ve teknolojiyle bunu yapabilir mi? Ticari uygunluk riski: çözüm satış, hukuk, finans ve destek gibi işin geri kalanıyla uyumlu mu?
Yapılabilirlik sorusunun cevabı zamanla eskir. 2024 ve 2025'te Londra'da yapay zeka destekli bir muhasebe asistanı geliştiren Jenesys AI için veri ve yapay zeka mühendisliği yaptık; orada geliştirdiğimiz özel modelleri daha sonra öncü (frontier) modeller geride bıraktı. Bir özellik teknik olarak neyin mümkün olduğuna bağlıysa, bu soruyu ne zaman cevapladığınızı not edin ve birkaç ay sonra yeniden sorun.
Görüşmeler için Clayton Christensen'in yaygınlaştırdığı "yapılacak iş" (Jobs to Be Done) yaklaşımı işe yarar. Bu bakışa göre müşteri bir ürünü, belli bir durumda bir adım ileri gidebilmek için "işe alır". Görüşmede "Böyle bir özellik olsa kullanır mıydınız?" diye sormayın; kişiden o işi en son ne zaman ve nasıl yaptığını adım adım anlatmasını isteyin. Sonra öğrendiğinizi bir iş olarak yazın: "Ay kapanırken vadesi geçmiş faturaları görmek istiyorum; böylece maaş gününden önce tahsilatı yapabilirim." Böyle bir cümleyi birkaç farklı çözüm karşılayabilir. Özellik isteği ise zaten bu çözümlerden biridir.
Ayrıntılı bir gereksinim dokümanı da aslında aynı şeydir, yalnızca daha uzundur: birilerinin önceden seçtiği onlarca çözüm. Smart Maple'ın ilk müşterisi Planard ile Haziran 2020'de çalışmaya başladığımızda kurucuların elinde ayrıntılı bir gereksinim dokümanı vardı, ama ortada bir ürün yoktu. Bütçeleme ve finansal planlama ürününü kurucularla birlikte yürüttüğümüz sprintlerle sıfırdan geliştirdik; 2024 sonuna kadar da üzerinde çalışmaya devam ettik. Kurucu ortak Tolga Aybars, Clutch'taki doğrulanmış yorumunda (Ekim 2023) şöyle yazdı: "SmartMaple helped us to build our app from scratch by guiding us with their questions and acted like a business partner to complete the app." Yani uygulamayı sıfırdan geliştirirken sorularımızla yol gösterdiğimizi ve uygulama bitene kadar bir iş ortağı gibi çalıştığımızı söylüyor. Elinizde böyle bir doküman varsa her maddenin hangi problemi çözdüğünü sorarak ilerleyin. Bunu bilmeden maddeleri birbirine göre sıralayamazsınız.
Teresa Torres'in fırsat-çözüm ağacı (opportunity solution tree) aynı düşünceyi bir şemaya döker. Kökte şirketin ulaşmak istediği sonuç durur. Altında bu sonucu etkileyebilecek müşteri ihtiyaçları ve sıkıntıları, onların altında aday çözümler, en altta da her çözümün varsayımlarını sınayan küçük testler yer alır. Torres müşteriyle her hafta görüşmeyi öneriyor ve ağacı ürün yöneticisi, tasarımcı ve mühendisten oluşan üçlünün birlikte çizmesini istiyor. En pratik faydası şu: biri hazır bir çözümle geldiğinde "Bu hangi fırsata hizmet ediyor?" diye sorabilirsiniz.
Design Council'ın 2004'ten itibaren tanıttığı çift elmas (Double Diamond) modeli işi dört aşamaya böler: keşfet, tanımla, geliştir, teslim et. Problemi anlamak için genişler, tanımlamak için daralırsınız; çözümleri aramak için yeniden genişler, birini seçip teslim etmek için daralırsınız. Haftalık bir yöntemden çok, ne zaman açılıp ne zaman toparlanmanız gerektiğini gösteren bir haritadır.
Görüşme türleri ve kaç görüşmenin yeteceği için kullanıcı araştırması yöntemleri yazımıza bakabilirsiniz.
Önceliklendirme: RICE, MoSCoW, Kano ve gecikme maliyeti
RICE ile puanlama
RICE'ı Sean McBride 2018'de Intercom'un blogunda anlattı. Her madde için dört tahmin yapılır:
- Erişim (Reach): maddenin belli bir dönemde kaç kişiyi ya da olayı etkileyeceği, örneğin çeyrek başına müşteri sayısı. Elinizde ürün verisi varsa onu kullanın.
- Etki (Impact): kişi başına etkinin sabit bir ölçekle tahmini: 3 çok büyük, 2 yüksek, 1 orta, 0,5 düşük, 0,25 çok az.
- Güven (Confidence): diğer tahminlerden ne kadar emin olduğunuz: yüksekse %100, ortaysa %80, düşükse %50. Intercom bunun altındaki tahminleri "moonshot", yani hayal sayıyor.
- Efor (Effort): ürün, tasarım ve geliştirme dahil kişi-ay cinsinden iş miktarı.
Puan, Erişim × Etki × Güven ÷ Efor ile hesaplanır; kabaca harcanan iş başına elde edilen etkidir.
Örnek olarak KOBİ'lere satılan ve çeyrek başına yaklaşık 2.000 aktif kullanıcısı olan hayali bir ön muhasebe uygulaması düşünelim. Girdiler uydurma, hesaplar gerçek:
Backlog maddesi | Erişim (kullanıcı/çeyrek) | Etki | Güven | Efor (kişi-ay) | RICE puanı |
|---|---|---|---|---|---|
Hatırlatma e-postalarının spama düşmesini düzeltme | 2.000 | 1 | %80 | 0,5 | 3.200 |
Faturaları Excel'e aktarma | 600 | 0,5 | %100 | 0,5 | 600 |
WhatsApp ile ödeme hatırlatması | 900 | 2 | %50 | 3 | 300 |
Karanlık mod | 1.500 | 0,25 | %80 | 1 | 300 |
e-Fatura entegrasyonu | 300 | 3 | %80 | 4 | 180 |
Spam sorunu açık ara önde, çünkü erişim her şeyi çarpıyor ve iş küçük. Geniş erişimli hata düzeltmeleri RICE'ta genelde yüksek puan alır; hataları ve yeni özellikleri aynı tabloda puanlamak için iyi bir sebep.
WhatsApp hatırlatması karanlık modla berabere kaldı ve bunun sebebi %50'lik güven. Sıralamayı tartışmaya başlamadan önce güveni artırın: bu özelliği isteyen beş müşteriyle konuşun ve tahsilatı bugün nasıl hatırlattıklarını sorun. Güven %80'e çıkarsa puan 480 olur.
e-Fatura entegrasyonu ise sonda. Oysa e-Fatura, Gelir İdaresinin 509 Sıra No'lu VUK Genel Tebliğine göre belli ciro eşiklerini aşan ya da belli sektörlerde çalışan firmalar için zorunlu; geçiş için de bir son tarih var. Böyle bir müşteri için entegrasyon yoksa ürün fatura kesmek için kullanılamaz. RICE'ta bunu yazacak bir sütun yok. Intercom'un yazısı da puanın kesin bir kural olmadığını, bağımlılıkların ya da olmazsa olmaz özelliklerin bazen öne alınması gerektiğini söylüyor. MoSCoW, Kano ve gecikme maliyeti tam bu durumlar için var.
ICE: hızlı ama kaba
Sean Ellis'in büyüme deneyleri için yaygınlaştırdığı ICE, etkiyi (Impact), güveni (Confidence) ve kolaylığı (Ease) 1'den 10'a kadar puanlar, sonra bu puanları çarpar ya da ortalamasını alır. Hangisini seçtiyseniz hep onu kullanın. Fikir başına birkaç saniye sürer; güçlü yanı da zayıf yanı da bu. Bir toplantıda otuz deney fikrini sıralamak için iyidir. Aylar sürecek işlerde erişimi ayrıca tahmin eden RICE daha sağlıklı sonuç verir.
MoSCoW: tarihi sabit sürümler için
MoSCoW, DSDM'den gelir ve gereksinimleri dört gruba ayırır: Must have (olmazsa olmaz), Should have (olmalı), Could have (olabilir) ve Won't have this time (bu sefer yok). Agile Business Consortium'un açıklamasına göre bir maddenin Must olup olmadığının testi basit: o madde olmadan hedef tarihte teslim etmenin bir anlamı yoksa Must'tır. Aynı kaynak, Must maddelerinin genellikle toplam eforun %60'ını geçmemesini ve yedek olarak yaklaşık %20'lik bir Could havuzu bırakılmasını öneriyor. Buradaki yüzde efor üzerinden hesaplanır ve ekiplerin en sık atladığı kısım da bu; her maddenin Must olduğu listeler böyle ortaya çıkar.
MoSCoW tarihi ve bütçesi sabit işlerde, örneğin bir müşteriyle üzerinde anlaşılmış ilk sürümde iyi çalışır. "Bu sefer yok" grubu da gelen istekleri yazılı olarak bir kenara koymanızı sağlar. Örneğimizde müşterilerin önemli bir kısmı e-Fatura mükellefiyse entegrasyon, RICE puanı ne olursa olsun bir sonraki sürümün Must'ıdır.
Kano: kullanıcı neyi fark eder?
Noriaki Kano'nun 1984 tarihli çalışmasına dayanan Kano modeli, özellikleri varlıklarının ya da yokluklarının memnuniyeti nasıl etkilediğine göre sınıflandırır. Temel (must-be) özellikler varken fark edilmez, yokken şikâyet yaratır. Performans özelliklerinde ne kadar çok, o kadar iyidir. Heyecan verici (attractive) özellikler varken memnun eder, yokken aranmaz. Bunların yanında kullanıcının umursamadığı özellikler ve bazı kullanıcıların hiç istemediği ters özellikler de vardır.
Yöntem bir ankettir. Her özellik için iki soru sorulur: ürün bu özelliğe sahip olsaydı ne hissederdiniz, olmasaydı ne hissederdiniz? Her soruda "hoşuma gider"den "hoşuma gitmez"e uzanan beş seçenek vardır ve bir değerlendirme tablosu her cevap çiftini bir kategoriye çevirir. Örneğimizde e-Fatura mükellefi müşteriler için entegrasyon da, gerçekten ulaşan hatırlatma e-postaları da temel özellik. E-posta ulaştığı için kimse teşekkür etmez, ama ulaşmadığında müşteri başka ürünlere bakmaya başlar. Karanlık mod bir muhasebe uygulamasında büyük ihtimalle heyecan verici ya da umursanmayan bir özellik, ama Kano tam da bu tür tahminleri sınamak için var. Anketi kullanıcılar adına ekip doldurursa elinizdeki şey, kendi fikirlerinizin yeni etiketlerle yazılmış halidir.
Gecikme maliyeti ve WSJF
Gecikme maliyeti (cost of delay), bir maddenin yokluğunun haftada size neye mal olduğunu sorar. SAFe'in WSJF (weighted shortest job first) yöntemi bunu bir puana çevirir: kullanıcı ve iş değeri, zaman hassasiyeti ve risk azaltma ya da fırsat yaratma etkisinden oluşan gecikme maliyetini işin büyüklüğüne böler. Bu fikri kullanmak için SAFe'e ihtiyacınız yok. Tarihe bağlı üç dört madde için "Bu bir ay gecikirse ne kaybederiz?" diye sorun; cevap büyükse o maddeler RICE sırasının önüne geçsin. e-Fatura örneği tam olarak böyle bir madde.
Hedefler ve yol haritası: North Star, OKR ve Şimdi-Sonra-Daha Sonra
North Star metriği, müşterinin üründen aldığı değeri tek bir sayıyla anlatır; yanında ekiplerin doğrudan etkileyebildiği birkaç girdi metriği bulunur. Fikrin yayılmasında Amplitude'un North Star rehberinin payı büyük. Ön muhasebe uygulaması için bu sayı, uygulama üzerinden haftada tahsil edilen fatura sayısı olabilir. Girdileri de gönderilen fatura sayısı, hatırlatma e-postalarının teslim oranı ve WhatsApp hatırlatmasını etkinleştiren hesapların oranı olabilir. Spam düzeltmesi bu girdilerden birini doğrudan etkiliyor; yukarıdaki sıralamanın doğru yere baktığının iyi bir işareti.
OKR (objectives and key results, yani hedefler ve anahtar sonuçlar) Intel'de Andy Grove'un geliştirdiği bir yöntem; John Doerr 1999'da Google'ın kurucularına tanıttı. Hedef nereye gitmek istediğinizi, anahtar sonuçlar oraya vardığınızı nasıl anlayacağınızı söyler. En sık yapılan hata, aslında bir görev olan anahtar sonuçlar yazmaktır. "WhatsApp hatırlatmasını yayına al" bir görevdir. "Tahsilat hatırlatması gönderen hesapların yarısı WhatsApp'ı da kullanıyor" bir sonuçtur. Beş kişilik bir ekibin tam bir OKR sürecine nadiren ihtiyacı olur. Bir North Star ve bu çeyrekte değiştirmek istediğiniz birkaç sayının listesi aynı işi daha az bürokrasiyle görür.
Yol haritası için ProdPad'in kurucu ortağı Janna Bastow'a atfedilen Now-Next-Later (Şimdi, Sonra, Daha Sonra) biçimiyle başlamanızı öneririz. "Şimdi" sütununda üzerinde anlaşılmış, ayrıntıları belli işler durur. "Sonra" sütununda şekillenmiş ve büyük ihtimalle yapılacak maddeler olur. "Daha Sonra" sütununa ise ele almayı beklediğiniz problemleri tarih koymadan, problem olarak yazarsınız. Bir sözleşme ya da mevzuat tarih istiyorsa tarihi yalnızca "Şimdi" sütununa koyun ve ne kadar emin olduğunuzu da belirtin. "Daha Sonra" sütununa asla tarih yazmayın; biri ekran görüntüsünü alır ve söz olarak saklar.
Ölçüm: yapılan iş işe yaradı mı?
Neyi ölçeceğinize geliştirmeye başlamadan karar verin; ölçüm eklemek o aşamada hâlâ ucuzdur. Google araştırmacılarının 2010'da yayımladığı HEART çerçevesi beş boyut önerir: mutluluk (Happiness), etkileşim (Engagement), benimseme (Adoption), elde tutma (Retention) ve görev başarısı (Task success). Her hedef önce onu gösterecek sinyallere, sonra metriklere bağlanır. Bir özellik için beş boyutun hepsine bakmanız gerekmez; özelliğin değiştirmesi beklenen bir ya da iki boyutu seçin. WhatsApp hatırlatması için bunlar benimseme (hatırlatmayı etkinleştiren hesaplar) ve görev başarısı (elle yeniden göndermek gerekmeden karşı tarafa ulaşan hatırlatmalar) olur.
Başarı ölçütü her zaman bir analitik aracında durmaz. Tribute Technology için cenaze evlerinin eski sistemlerdeki verisini Tribute'un formatına dönüştüren bir platform geliştirdik. Tribute'un ürün sahibi başarıyı, taşınan veriyi alacak raporları, dosya sayıları ve örneklem kontrolleriyle karşılaştırarak ölçtü. Bu, "aktarım aracı hatasız çalışıyor" demekten çok daha net bir "bitti" tanımı.
Kullanıcılar alanında uzmansa onların düzeltmeleri de ölçüm verisidir. ABD'deki bir spor fizyoterapi kliniği için geliştirdiğimiz egzersiz programı üreticisinde antrenörler programı yeniden üretebiliyor, egzersizleri alternatifleriyle değiştirebiliyor ve her sonucu beğenip beğenmediklerini işaretleyebiliyor. 2026'da yapay zekanın hazırladığı programları antrenörlerinkiyle karşılaştırıp saklayan bir yapı ekliyoruz; böylece programları üreten mantık geçmiş sporcular üzerinde sınanabilecek.
Dave McClure'ın "korsan metrikleri" diye bilinen AARRR modeli (edinme, aktivasyon, elde tutma, tavsiye, gelir), kullanıcıların kendi kendine kaydolduğu ürünlerin hunisini anlatır ve hangi aşamada kullanıcı kaybettiğinizi gösterir. Satış ekibiyle satılan B2B ürünlerde daha az işe yarar. Elde tutma ve gelir metrikleri için SaaS metrikleri yazımıza bakabilirsiniz.
Türkiye'de ürün analitiğinin bir de KVKK tarafı var. PostHog, Amplitude ya da Mixpanel gibi araçlar bulut sürümlerinde veriyi yurt dışındaki sunucularda tutar; PostHog ve Amplitude'un AB'deki veri bölgeleri de KVKK açısından yurt dışıdır. Bu araçlara kullanıcı kimliği, e-posta ya da IP adresi gibi kişisel veriler gidiyorsa ortada bir yurt dışına aktarım vardır. 7499 sayılı Kanunla değişen KVKK'nın 9. maddesi, 1 Haziran 2024'ten beri yeterlilik kararı bulunmayan durumlarda standart sözleşme ve bağlayıcı şirket kuralları gibi uygun güvenceleri tanıyor. Standart sözleşmenin imzalandıktan sonra beş iş günü içinde Kuruma bildirilmesi gerekiyor. Pratikte iki şey yapın: olay verisine e-posta, telefon ya da TC kimlik numarası gibi kişiyi doğrudan gösteren alanlar koymayın ve aracı kurmadan önce aktarımın hangi dayanakla yapılacağını hukuk danışmanınızla netleştirin. İlki aktarım sorusunu ortadan kaldırmaz, ama riski küçültür.
Küçük bir ekip için başlangıç seti
Beş on kişilik bir ekipseniz ve süreçlerinizi baştan kurmak istemiyorsanız şu kadarı yeter:
- Her hafta bir iki müşteriyle görüşün ve duyduklarınızı sürekli güncellenen bir fırsat listesine ekleyin.
- Her ay backlog'un ilk 10-15 maddesini bir tabloda RICE ile yeniden puanlayın. Tarihe bağlı maddeleri ayrı, kısa bir listede tutun ve her biri için bir aylık gecikmenin neye mal olacağını sorun.
- Her çeyrek Şimdi-Sonra-Daha Sonra yol haritasını güncelleyin; North Star'a ve iki üç girdisine bakın.
- Her özellik için iş başlamadan önce değiştirmesi beklenen bir iki HEART boyutunu ve takip edeceğiniz olayları yazın.
İlk sürüm henüz önünüzdeyse 2. adımda MoSCoW kullanın, çünkü RICE'ın ihtiyaç duyduğu kullanım verisi henüz yok. Bu aşamayı MVP yazılım geliştirme yazımızda anlattık.
Sık sorulan sorular
Ürün yöneticisi olmak için yazılım bilmek gerekir mi?
Kod yazmak gerekmez. Ama API, veri modeli ve sürüm alma gibi kavramları ekiple konuşabilecek kadar bilmek, özellikle teknik B2B ürünlerde kararları hızlandırır. Yapılabilirlik riskini erken görmenin yolu da budur.
Küçük bir şirkette ayrı bir ürün yöneticisi şart mı?
Başlangıçta şart değil. Küçük şirketlerde bu kararları genelde kurucu ya da teknik lider verir. Atlanamayacak olan, kararı veren belli bir kişinin olması ve kararların düzenli aralıklarla gözden geçirilmesidir. Ürününüzü dışarıdan bir ekip geliştiriyorsa o ekip iyi sorular sorabilir, ama neyin değerli olduğuna dair son söz sizde kalmalı.
Ürün yönetiminde hangi araçlar kullanılır?
Backlog için Jira ya da Linear, fırsat-çözüm ağacı için Miro veya FigJam gibi bir dijital beyaz tahta, ürün analitiği için PostHog, Amplitude ya da Mixpanel sık kullanılır. RICE için bir tablo yeterli. Araç seçimi, puanlamayı düzenli yapıp yapmamanız kadar önemli değildir.
İlk sürümün kapsamını çıkarırken dışarıdan bir gözün bakmasını isterseniz projenizi bize anlatın.
İlgili Makaleler
İnsan Kaynakları Yazılımı Seçerken Nelere Bakmalı?
İK yazılımı özlük, izin, puantaj ve bordroyu tek kayıtta toplar. Türkiye'de seçerken SGK bildirimlerini, mevzuat güncellemelerini, izin kurallarını ve KVKK tarafını kendi senaryolarınızla sınayın.
Devamını Oku: İnsan Kaynakları Yazılımı Seçerken Nelere Bakmalı?Lojistik Yazılımı: WMS mi, TMS mi, Hangisi Önce?
Lojistik yazılımı tek bir ürün değil. Hangi işletmeye WMS, hangisine TMS gerektiğini, e-İrsaliye ve U-ETDS'nin bu akışta nerede devreye girdiğini anlatıyoruz.
Devamını Oku: Lojistik Yazılımı: WMS mi, TMS mi, Hangisi Önce?Agile Scrum Metodolojisi: Roller, Etkinlikler ve İki Haftalık Sprint
Agile değerleri tanımlar, Scrum bu değerleri uygulamanın en bilinen çerçevesidir. Scrum'ı 2020 kılavuzuna göre, iki haftalık bir sprint ve örnek bir Bitti Tanımı üzerinden anlatıyoruz.
Devamını Oku: Agile Scrum Metodolojisi: Roller, Etkinlikler ve İki Haftalık Sprint
