smaple.tr
Bulut ve DevOps

GitHub Actions ile CI/CD: Örnek Workflow, Güvenlik ve Maliyet

Mehmet Kurtipek
7 Temmuz 2026
16 dk okuma
Bulut ve DevOps
GitHub Actions
CI/CD
Tedarik zinciri güvenliği

GitHub Actions, CI/CD'yi doğrudan reponuzun içinde çalıştırır: .github/workflows/ klasörüne bir YAML dosyası eklersiniz, GitHub da repoda bir şey olduğunda (bir pull request açıldığında ya da main'e commit geldiğinde) bu dosyayı her seferinde sıfırdan açılan bir sanal makinede çalıştırır. Tipik bir pipeline her pull request'i test eder, merge sonrasında kodu bir kez derler ve bu çıktıyı önce staging'e, sonra production'a gönderir. Erişim bilgileri ve yayına alma kuralları, "environment" denen ortam tanımlarında durur. Public repolarda standart runner'lar ücretsizdir; private repolarda her ay belli bir dakika hakkı gelir, aşan kısım dakika başına faturalanır.

Aşağıda bunların hepsini yapan, bir Node.js projesi için yazılmış eksiksiz bir workflow var. Ardından birkaç ay sonra başa dert olan konular geliyor: token'ın yetkileri, fork'lardan gelen PR'lar, üçüncü taraf action'lar, cache ve fatura. Sürüm ve fiyat bilgileri Ekim 2026 itibarıyla geçerli. Tarih bu ay ayrıca önemli, çünkü ubuntu-latest etiketi 19 Ekim ile 19 Kasım arasında Ubuntu 26.04'e geçiyor.

Bir workflow'un parçaları

Bir workflow bir ya da birkaç olayla tetiklenir: push, pull_request, schedule, workflow_dispatch (Actions sekmesindeki "Run workflow" düğmesi) ve onlarca başka olay. İçinde job'lar bulunur, her job da bir runner'da çalışır. Runner, GitHub'ın o job için açıp iş bitince kapattığı bir sanal makine ya da sizin yönettiğiniz bir makinedir (self-hosted runner). Job, adımlardan (step) oluşur. Bir adım ya kabuk komutu çalıştırır (run:) ya da bir action çağırır (uses:). Action, bir GitHub reposunda yayımlanmış, paketlenmiş bir kod parçasıdır. Neredeyse her job'un ilk adımı olan actions/checkout, kodunuzu runner'a klonlar.

Yeni başlayanların en çok takıldığı nokta şu: job'lar ayrı makinelerde paralel çalışır ve birbirleriyle hiçbir şey paylaşmaz. Bir job'da oluşturduğunuz dist/ klasörü, artifact olarak yüklemezseniz sonraki job'da yoktur. Bir job'un ötekini beklemesini de needs: ile sağlarsınız.

Baştan sona çalışan bir CI/CD workflow'u

Bu dosya her pull request'i test eder. main'e gelen her push'ta testleri yeniden çalıştırır, ardından aynı derleme çıktısını önce staging'e, sonra production'a gönderir. package.json içinde lint, test ve build script'lerinin olduğunu, Node sürümünün .nvmrc dosyasında yazılı olduğunu ve dist/ klasöründeki statik çıktının bir S3 bucket'ından sunulduğunu varsayıyor. AWS_ROLE_ARN, AWS_REGION ve BUCKET her environment'ta ayrı tanımlanmış değişkenler; böylece aynı adımlar farklı hesaplara ya da bucket'lara deploy eder. Barındırma ortamınıza bağlı olan kısım deploy job'larının son iki adımı; bunları kendi platformunuzun giriş ve deploy komutlarıyla değiştirmeniz yeterli. Dosyayı .github/workflows/ci-cd.yml olarak kaydedin:

name: CI/CD

on:
  pull_request:
  push:
    branches: [main]
  workflow_dispatch:

permissions:
  # Token varsayılan olarak salt okunur; fazlasına ihtiyacı olan job kendisi ister.
  contents: read

concurrency:
  # PR'a yeni commit gelince o PR'ın önceki çalışması iptal edilir. Diğer olaylarda
  # grup run_id olur; her çalışma ayrı gruptadır, main'deki çalışmalar birbirini iptal etmez.
  group: ${{ github.workflow }}-${{ github.head_ref || github.run_id }}
  cancel-in-progress: true

jobs:
  test:
    runs-on: ubuntu-24.04
    timeout-minutes: 15
    steps:
      - uses: actions/checkout@3d3c42e5aac5ba805825da76410c181273ba90b1 # v7.0.1
      - uses: actions/setup-node@949feb2413d6458794dcd2491c4babbbce0c15c1 # v7.1.0
        with:
          node-version-file: .nvmrc
          cache: npm
      - run: npm ci
      - run: npm run lint
      - run: npm test
      - run: npm run build
      - name: Derleme çıktısını deploy job'ları için sakla
        if: github.event_name == 'push'
        uses: actions/upload-artifact@cf430e030ddbb5b0abf93d22962f4752f3646cd9 # v7.0.2
        with:
          name: site
          path: dist/
          retention-days: 14

  deploy-staging:
    needs: test
    if: github.event_name == 'push'
    runs-on: ubuntu-24.04
    timeout-minutes: 10
    environment: staging
    concurrency:
      group: deploy-staging
      cancel-in-progress: false
    permissions:
      id-token: write # AWS için OIDC token'ı isteyebilmek için gerekli
    steps:
      - uses: actions/download-artifact@9000827ccba6bdab643e8b6fd33ac0654aef8333 # v8.0.2
        with:
          name: site
          path: dist
      - uses: aws-actions/configure-aws-credentials@e1253824e5c10ff9df46874f81ed3ec929e19cfd # v6.3.0
        with:
          role-to-assume: ${{ vars.AWS_ROLE_ARN }}
          aws-region: ${{ vars.AWS_REGION }}
      - name: S3'e yükle
        env:
          BUCKET: ${{ vars.BUCKET }}
        run: aws s3 sync dist/ "s3://$BUCKET" --delete

  deploy-production:
    needs: deploy-staging
    runs-on: ubuntu-24.04
    timeout-minutes: 10
    environment: production
    concurrency:
      group: deploy-production
      cancel-in-progress: false
    permissions:
      id-token: write
    steps:
      - uses: actions/download-artifact@9000827ccba6bdab643e8b6fd33ac0654aef8333 # v8.0.2
        with:
          name: site
          path: dist
      - uses: aws-actions/configure-aws-credentials@e1253824e5c10ff9df46874f81ed3ec929e19cfd # v6.3.0
        with:
          role-to-assume: ${{ vars.AWS_ROLE_ARN }}
          aws-region: ${{ vars.AWS_REGION }}
      - name: S3'e yükle
        env:
          BUCKET: ${{ vars.BUCKET }}
        run: aws s3 sync dist/ "s3://$BUCKET" --delete

Neden böyle yazıldı

En üstteki permissions bloğu her job'un GITHUB_TOKEN'ını salt okunur yapar; yalnızca deploy job'ları buna id-token: write ekler. Herhangi bir yetkiyi yazdığınız anda yazmadığınız bütün yetkiler none olur, bu yüzden buradaki deploy job'ları repoyu okuyamaz bile. Okumalarına gerek de yok: derleme çıktısını indirip yüklüyorlar.

Her action tam commit SHA'sına sabitlendi. Sürüm numarası da yanında yorum olarak duruyor; böylece hem ekipteki herkes hem de Dependabot hangi sürümün kullanıldığını görebiliyor. Nedenini üçüncü taraf action'lar bölümünde anlatıyoruz.

ubuntu-latest yerine ubuntu-24.04 yazmak bilinçli bir tercih ve bu ay özellikle yerinde. GitHub ubuntu-latest etiketini Ubuntu 26.04'e taşıyor: geçiş 19 Ekim 2026'da başlıyor, birkaç haftaya yayılıyor ve 19 Kasım'a kadar tamamlanması planlanıyor. Sürümü sabitlerseniz geçiş zamanını siz seçersiniz: ubuntu-26.04 üzerinde bir deneme job'u açar, kırılanı düzeltir, sonra geçersiniz.

Derleme bir kez yapılıyor ve iki deploy job'u da aynı artifact'i gönderiyor. Her ortam için ayrı derlemek hem dakika harcar hem de production'a, staging'de kontrol ettiğinizden biraz farklı bir şeyin gitmesine kapı aralar.

timeout-minutes ayarı göründüğünden daha önemli. Varsayılan değer 360 dakika; private bir repoda takılı kalan bir test altı saat boyunca dakika yakar. Çoğu test seti için 15 dakika fazlasıyla yeter.

İki ayrı concurrency ayarı var. Workflow seviyesindeki ayar, bir PR'a yeni commit geldiğinde o PR'ın önceki çalışmasını iptal eder; yoğun branch'lerde epey dakika kazandırır. Deploy job'larının kendi grupları var ve orada cancel-in-progress: false, çünkü yarıda kesilen bir deploy bucket'ta yeni dosyaların yarısını bırakabilir. İki merge art arda gelirse ikinci deploy birincinin bitmesini bekler. Bu arada üçüncüsü gelirse bekleyenin yerini alır; böylece yayına her zaman en son derleme çıkar. Her merge'ün sırayla yayına çıkması gerekiyorsa (örneğin her biri bir veritabanı migration'ı taşıyorsa) gruba queue: max ekleyin; bu ayarla 100'e kadar çalışma sırada bekleyebilir.

Örnekte olmayan bir adım var: bucket'ın önünde CloudFront varsa sync'ten sonra aws cloudfront create-invalidation --distribution-id "$DISTRIBUTION_ID" --paths "/*" çalıştırın. Yoksa ziyaretçiler CDN cache'inin süresi dolana kadar eski index.html'i görmeye devam eder.

Fork'lardan gelen PR'lar ve token'ın yetkileri

Pull request bir fork'tan geliyorsa GitHub workflow'a hiçbir secret vermez ve GITHUB_TOKEN salt okunur olur. Public repolarda, ilk kez katkı yapan birinin PR'ı için workflow'ların çalışmasını bir yöneticinin onaylaması da gerekebilir. Örnekteki workflow'un pull_request üzerinde güvenle çalışabilmesinin nedeni bu: test job'unun hiçbir secret'a ihtiyacı yok, deploy job'ları da PR'larda hiç çalışmıyor.

Dikkat isteyen tetikleyici pull_request_target. Bu olay sizin reponuzun bağlamında, secret'larınızla ve yazma yetkisi olan bir token'la çalışır. Bu yüzden ancak PR'daki kodu hiç çalıştırmıyorsa güvenlidir; gerçekten gerekmiyorsa hiç kullanmayın. Son dönemdeki iki değişiklik riski azaltıyor. 8 Aralık 2025'ten beri bu olay workflow dosyasını her zaman varsayılan branch'ten alıyor. actions/checkout v7 de pull_request_target ya da workflow_run ile başlayan bir workflow'da, allow-unsafe-pr-checkout: true yazmadığınız sürece fork'taki PR kodunu checkout etmiyor. Bu ayara ihtiyaç duyuyorsanız workflow'u yeniden tasarlamanın zamanı gelmiş demektir.

Token'ın varsayılan yetkisine de bakın. 2 Şubat 2023'ten sonra açılan organizasyonlarda ve kişisel repolarda GITHUB_TOKEN varsayılan olarak salt okunurdur; bir organizasyonun repoları onun ayarını devralır. Daha eski hesaplarda, biri değiştirmediyse okuma ve yazma yetkisi hâlâ açıktır (Settings → Actions → General). Dosyada bir permissions: bloğu olduğunda workflow, bu ayar ne olursa olsun aynı davranır.

Environment'lar, onay ve OIDC ile deploy

Environment (Settings → Environments), kendi secret'ları ve değişkenleri olan, hangi branch ya da tag'lerden deploy edilebileceğini belirleyen ve isteğe bağlı koruma kuralları taşıyan bir deploy hedefidir. İşinize en çok yarayacak iki koruma kuralı var: zorunlu onaylayıcılar (en fazla altı kişi ya da takım; tek bir onay yetiyor, kişinin kendi başlattığı çalışmayı onaylamasını da engelleyebilirsiniz) ve bekleme süresi.

Hangi planda olduğunuz Actions'ta en çok burada fark eder. GitHub'ın environment belgelerindeki ayrım şöyle: GitHub Free'de environment'lar yalnızca public repolarda çalışır. Pro ve Team, private repolar için environment secret'larını, environment değişkenlerini ve deploy branch kurallarını açar. Private bir repoda zorunlu onaylayıcı ve bekleme süresi için ise GitHub Enterprise gerekir. Bunu genellikle production'a bir onay adımı eklemeye çalışıp seçeneği bulamayınca fark edersiniz.

Yani Team planında private bir repo kullanıyorsanız yukarıdaki workflow staging'in hemen ardından production'a deploy eder; bu, sürekli dağıtım (continuous deployment) demektir. Production'a ne zaman çıkılacağına bir insanın karar vermesini istiyorsanız production job'unu, sürüm tag'iyle tetiklenen ayrı bir workflow'a taşıyın:

on:
  push:
    tags: ['v*']

Sonra production environment'ının deploy kurallarında yalnızca v* ile eşleşen tag'lere izin verin. Böylece sürüm çıkmak tek bir komuta iner: git tag v1.4.0 && git push origin v1.4.0. Bunu yalnızca tag push etme yetkisi olanlar yapabilir; bu kişileri bir tag ruleset'iyle daraltabilirsiniz.

Workflow'u böldüğünüzde bir ayrıntıya dikkat edin: artifact, onu yükleyen çalışmaya aittir. Tag ile tetiklenen workflow, main'deki çalışmanın ürettiği site artifact'ini doğrudan indiremez. download-artifact'e bir run-id ve actions: read yetkili bir token verirseniz başka bir çalışmadan indirebilir, ama o commit'i hangi çalışmanın derlediğini de sizin bulmanız gerekir. Çoğu ekip tag'i checkout edip yeniden derler. Tag commit'i sabitlediği için kod, staging'de denenen kodun aynısıdır; yalnızca derleme yeniden yapılmış olur.

Bulut anahtarları yerine OIDC

Yukarıdaki deploy job'larında tek bir AWS anahtarı yok. Job, GitHub'dan kısa ömürlü bir OpenID Connect token'ı ister; AWS de bu token'ı, güven politikasında reponuzun ve environment'ınızın adı geçen bir IAM rolünün geçici kimlik bilgileriyle değiştirir. Kimlik sağlayıcının nasıl oluşturulacağı GitHub'ın AWS belgesinde adım adım anlatılıyor. Doğru kurulması gereken asıl kısım, rolün güven politikasındaki koşul:

{
  "Version": "2012-10-17",
  "Statement": [
    {
      "Effect": "Allow",
      "Principal": {
        "Federated": "arn:aws:iam::123456789012:oidc-provider/token.actions.githubusercontent.com"
      },
      "Action": "sts:AssumeRoleWithWebIdentity",
      "Condition": {
        "StringEquals": {
          "token.actions.githubusercontent.com:aud": "sts.amazonaws.com",
          "token.actions.githubusercontent.com:sub": "repo:your-org/your-repo:environment:production"
        }
      }
    }
  ]
}

Job bir environment'a bağlı olduğu için token'ın subject değeri repo:ORG/REPO:environment:ORTAM_ADI biçimindedir. Production rolünü yalnızca o reponun production environment'ında çalışan bir job üstlenebilir. Bir feature branch'teki ya da PR'daki workflow, biri dosyayı değiştirse bile bunu yapamaz. Azure (azure/login) ve Google Cloud (google-github-actions/auth) aynı yöntemi destekler; workflow içinde çalışan Terraform da öyle. Terraform tarafı için Terraform yazımıza bakabilirsiniz.

Politikayı kopyalamadan önce reponuzun hangi subject biçimini kullandığına bakın. GitHub'ın OIDC belgesine göre 15 Temmuz 2026'dan sonra açılan repolarda, hesap (owner) ve repo ID'lerini de içeren değişmez (immutable) bir biçim kullanılıyor; subject repo:your-org@ORG_ID/your-repo@REPO_ID diye başlıyor. Daha eski repolar, siz bu biçime geçmeyi seçmedikçe yukarıdaki biçimde kalıyor; adı değiştirilen ya da başka bir hesaba taşınan repolar ise yeni biçime geçiyor. Yanlış biçime göre yazılmış bir güven politikası deploy'u "Not authorized to perform sts:AssumeRoleWithWebIdentity" hatasıyla durdurur. Yani repo adını değiştirmek, bir gün önce çalışan deploy'u bozabilir.

Kendi sunucunuza, örneğin yurt içindeki bir VPS'e SSH ile deploy ediyorsanız OIDC'nin bir karşılığı yok. Özel anahtarı production environment'ının secret'ı olarak saklayın, deploy dışında hiçbir şey yapamayan ayrı bir kullanıcıya bağlayın ve erişimi olan biri ekipten ayrıldığında anahtarı yenileyin.

Geri alma

Actions'ta geri alma düğmesi yok. En ucuz yöntem zaten örnekte hazır: en son başarılı çalışmayı açıp onun deploy-production job'unu yeniden çalıştırın (re-run). Yeniden çalıştırma, orijinal çalışmanın commit'ini ve artifact'lerini kullanır, yani eski derlemeyi bir kez daha gönderir. Bunu ilk çalışmadan sonraki 30 gün içinde ve artifact silinmediği sürece yapabilirsiniz; örnekte artifact'leri 14 gün saklamamızın nedeni bu. Container kullanıyorsanız mantık aynı: yeniden derlemek yerine önceki image tag'ini deploy edin.

Üçüncü taraf action'lar secret'larınızla çalışır

Bir action, runner'ınızda secret'larınıza erişebilecek şekilde çalışan, başkasının yazdığı koddur. Mart 2025'te saldırganlar çok kullanılan tj-actions/changed-files action'ını ele geçirdi ve sürüm tag'lerinin birçoğunu, onu kullanan workflow'ların secret'larını job loglarına yazan zararlı bir commit'e yönlendirdi. CISA'nın uyarısı, etkilenen ekiplerin bu secret'ları sızmış kabul edip yenilemesini istedi. Action'ı sürüm tag'iyle kullanan workflow'lar zararlı kodu bir sonraki çalışmada aldı. Daha önceki bir commit SHA'sına sabitlenmiş olanlar ise eskiden çalıştırdıkları kodu çalıştırmaya devam etti.

Bu yüzden action'ları tam commit SHA'sına sabitleyin. Bir tag başka bir commit'e taşınabilir, SHA ise her zaman aynı kodu gösterir. .github/dependabot.yml dosyasına github-actions ekosistemini eklerseniz Dependabot sabitlenmiş action'ları da güncel tutar:

version: 2
updates:
  - package-ecosystem: github-actions
    directory: /
    schedule:
      interval: weekly

Son dönemde iki yeni kontrol de eklendi. Ağustos 2025'ten beri enterprise, organizasyon ve repo yöneticileri, izin verilen action'lar politikasında SHA sabitlemeyi zorunlu kılabiliyor; sabitlenmemiş bir action kullanan çalışma hata verir. 14 Ekim 2026'da da GitHub workflow lockfile'larını public preview olarak açtı. gh actions-lock CLI eklentisi .github/workflows/actions.lock dosyasını oluşturuyor; bu dosya kullandığınız her action'ın, o action'ların çağırdığı action'ların ve reusable workflow'larınızın tam commit'ini kaydediyor. Böylece SHA sabitlemenin açık bıraktığı yeri de kapatıyor: sabitlediğiniz bir action, başka bir action'ı hâlâ tag ile çağırıyor olabilir. Henüz önizleme aşamasında, o yüzden her yere yaymadan önce tek bir workflow'da deneyin.

Bir diğer yaygın açık da script injection. Pull request başlığı, branch adı ya da issue metni gibi katkıda bulunanın kontrol ettiği bir değeri run: satırında ${{ }} içine koyarsanız, o değer script'in parçası olur:

steps:
  # Güvensiz: başlık, bash çalışmadan önce script'in içine yapıştırılır;
  # özenle hazırlanmış bir başlık runner'da istediği komutu çalıştırabilir.
  - run: echo "${{ github.event.pull_request.title }} kontrol ediliyor"

  # Güvenli: başlık bash'e bir ortam değişkeni içinde, veri olarak ulaşır.
  - env:
      TITLE: ${{ github.event.pull_request.title }}
    run: echo "$TITLE kontrol ediliyor"

İki kural daha. Self-hosted runner'ları neredeyse hiçbir zaman public repolarda kullanmayın, çünkü herkes makinenizde kod çalıştıran bir PR açabilir. Gerçek kişisel veriyi de CI'a hiç sokmayın. GitHub'ın runner'ları Microsoft Azure'daki sanal makinelerde çalışır; bir job'a giren kişisel veri ABD merkezli bir şirketin altyapısına gitmiş olur ve bu, KVKK'nın 9. maddesindeki yurt dışına aktarım kurallarını gündeme getirir. Test verisi sentetik ya da anonimleştirilmiş olsun. Gerçek veriye dokunması şart olan bir iş varsa (örneğin bir veri taşıma job'u) onu yurt içindeki bir sunucuda çalışan self-hosted bir runner'a verin. Yalnız self-hosted runner'da da loglar ve artifact'ler GitHub'a yüklenir; bu yüzden loglara kişisel veri yazdırmayın. Kod ve bağımlılık taramasının da aynı pipeline'da yeri var; o tarafı DevSecOps yazımızda anlattık.

Pipeline'ı hızlandırmak

Birçok pipeline'da en uzun süren iş bağımlılıkları kurmaktır, bu yüzden önce cache'i doğru kurun. setup-node içindeki cache: npm, npm'in indirme cache'ini package-lock.json dosyasının hash'iyle saklar. node_modules klasörünü cache'lemez; npm ci yine çalışır, yalnızca paketleri yeniden indirmez. Her repoya 10 GB cache alanı dahildir (sınırı yükseltip fazlası için ödeme yapabilirsiniz). Yedi gün boyunca kullanılmayan kayıtlar silinir, sınır aşılınca da en uzun süredir kullanılmayan kayıtlar önce gider. Gözden kaçan kısım kapsam: bir branch kendi oluşturduğu cache'leri ve varsayılan branch'in cache'lerini kullanabilir, bir PR ayrıca hedef (base) branch'inkileri de kullanabilir, ama başka branch'lerin cache'lerine erişilemez. Workflow main'de hiç çalışmıyorsa her yeni branch cache'siz başlar.

Docker derlemelerinin kendi cache'i var. docker/build-push-action, cache-from: type=gha ile image katmanlarını aynı Actions cache'inde saklar; bunun için job'da daha önce docker/setup-buildx-action çalışmış olmalı. Image tarafı için Docker ve Kubernetes yazımıza bakabilirsiniz.

Path filtreleri monorepo'da dakika kazandırır ama bir tuzağı var. Workflow'un tetikleyicisine paths: koyarsanız ve PR o yollara dokunmuyorsa workflow hiç başlamaz; zorunlu kontroller "Pending" durumunda kalır ve PR merge edilemez. Filtreyi workflow'un içinde yapın: küçük bir ilk job neyin değiştiğini bulur, sonraki job'lar yalnızca gerektiğinde çalışır. if: koşulu yüzünden atlanan bir job başarılı sayılır, dolayısıyla ona bağlı zorunlu kontrol de geçer.

on: pull_request

permissions:
  contents: read

jobs:
  changes:
    runs-on: ubuntu-slim
    permissions:
      pull-requests: read # filtre, PR'daki dosyaları API üzerinden listeler
    outputs:
      api: ${{ steps.filter.outputs.api }}
    steps:
      - id: filter
        uses: dorny/paths-filter@ceb8a2b8f2d89434be7ff52d3de7ec3738c5cc9d # v4.0.3
        with:
          filters: |
            api:
              - 'api/**'

  api-tests:
    needs: changes
    if: needs.changes.outputs.api == 'true'
    runs-on: ubuntu-24.04
    timeout-minutes: 15
    steps:
      - uses: actions/checkout@3d3c42e5aac5ba805825da76410c181273ba90b1 # v7.0.1
      - uses: actions/setup-node@949feb2413d6458794dcd2491c4babbbce0c15c1 # v7.1.0
        with:
          node-version-file: .nvmrc
          cache: npm
      - run: npm ci
      - run: npm test -w api

Merge queue kullanıyorsanız workflow'un tetikleyicilerine merge_group: ekleyin. Eklemezseniz kuyruktaki PR'lar için zorunlu kontroller hiç raporlanmaz ve hiçbir şey merge olmaz.

Test matrisi, kodunuz birden fazla çalışma ortamında kullanılıyorsa harcadığı dakikalara değer; örneğin farklı Node sürümlerinde kurulan bir kütüphane geliştiriyorsanız. Bir uygulama için deploy ettiğiniz sürümü test etmeniz yeterli. Matrisi tutuyorsanız güncelleyin: Node 20'nin desteği 30 Nisan 2026'da bitti, Node 22, 30 Nisan 2027'ye kadar bakım döneminde; Node 24, 20 Ekim 2026'da bakım dönemine geçiyor; Node 26 da 28 Ekim 2026'da aktif LTS oluyor.

Yukarıdaki değişiklik tespiti gibi küçük işler için ubuntu-slim var: tek vCPU'lu bir container'da çalışıyor ve dakikası standart Linux runner'ın üçte biri fiyatına. Üzerindeki job'lar 15 dakikada durduruluyor.

GitHub Actions ücretsiz mi? Dakikalar ve fiyatlar

Public repolarda GitHub'ın standart runner'ları ücretsizdir. Private repolarda her plan, standart runner'lar için her ay belli bir dakika hakkıyla gelir; aşan kullanım dakika başına faturalanır. GitHub'ın faturalandırma belgesindeki rakamlar şöyle:

Plan

Aylık dahil dakika

Artifact depolama

Free

2.000

500 MB

Pro

3.000

1 GB

Team

3.000

2 GB

Enterprise Cloud

50.000

50 GB

Dahil dakikalar bittikten sonra 2 çekirdekli Linux runner'ın dakikası 0,006 dolar, arm64 sürümünün 0,005 dolar, Windows'un 0,010 dolar, macOS'in 0,062 dolar. Bu fiyatlar, GitHub'ın hosted runner fiyatlarını yüzde 39'a varan oranlarda düşürdüğü 1 Ocak 2026'dan beri geçerli. Fatura dolar üzerinden kesilir. Her job bir sonraki tam dakikaya yuvarlanır, yani 20 saniyelik bir deploy job'u bir dakika yazar. Daha büyük runner'lar (larger runners) public repolarda bile her zaman ücretlidir. Kayıtlı bir ödeme yöntemi yoksa dakika hakkınız bittiğinde kullanım durur.

Team planındaki private bir repo için kaba bir hesap yapalım. Haftada 100 PR çalışması ve 6 dakikalık bir test job'u ayda yaklaşık 2.600 dakika eder. Her biri test job'unu ve iki kısa deploy job'unu çalıştıran ayda 80 merge, buna yaklaşık 640 dakika daha ekler. Toplam, dahil olan 3.000 dakikayı biraz aşar ve aşan kısmın bedeli iki doları bulmaz. Şimdi her PR çalışmasına 15 dakikalık bir iOS derlemesi ekleyin: ayda yaklaşık 6.500 macOS dakikası, 0,062 dolardan 400 dolar civarı tutar; aynı dakikalar Linux'ta 40 dolar kadardır. Bu fiyatlarla CI faturasını küsurattan gerçek bir gider kalemine çeviren şey macOS dakikalarıdır; bu yüzden iOS derlemesini yalnızca size yeni bir şey söyleyeceği çalışmalarda yapın. Mobil uygulamaların test tarafı için mobil test süreçleri yazımıza bakabilirsiniz.

Self-hosted runner'lar Actions dakikası harcamaz. GitHub bunlar için 1 Mart 2026'dan itibaren dakika başına 0,002 dolarlık bir platform ücreti duyurdu, sonra yaklaşımını yeniden değerlendirmek için bunu erteledi; faturalandırma sayfası self-hosted kullanımı hâlâ ücretsiz gösteriyor. Sunucuyu ve onu güncel tutmak için harcanan saatleri hesaba kattığınızda kendi makineniz nadiren daha ucuza gelir.

Mevcut bir repoda nereden başlamalı

Bunları zaten var olan bir projeye ekliyorsanız, en az emekle en çok korumayı şu sıra sağlar:

  1. pull_request üzerinde çalışan test job'unu ekleyin ve main için zorunlu durum kontrolü (required status check) yapın.
  2. Her workflow'un en üstüne permissions: contents: read yazın.
  3. Action'ları commit SHA'larına sabitleyin ve Dependabot ayarını ekleyin.
  4. Deploy erişim bilgilerini environment'lara taşıyın, ardından saklanan bulut anahtarlarının yerine OIDC kullanın.
  5. timeout-minutes ve concurrency gruplarını ekleyin.
  6. ubuntu-latest geçişi 19 Kasım'da tamamlanmadan Ubuntu sürümünü sabitleyin.

Yavaşlamış ya da pahalılaşmış bir pipeline'a ikinci bir göz isterseniz iletişim formundan bize ulaşabilirsiniz.

Sık sorulan sorular

GitHub Actions mı, GitLab CI mı, Jenkins mi?

CI'ınız kodunuzun durduğu yerde olsun. Repo GitHub'daysa Actions ile PR kontrolleri, environment'lar ve OIDC, ayrı bir servis işletmeden elinizin altında olur. Kod GitLab'daysa karşılığı GitLab CI. Jenkins ise derlemelerin kendi ağınızın içinde çalışması gerektiğinde ve ekipte sunucunun ve eklentilerinin bakımını üstlenecek biri olduğunda mantıklıdır.

Workflow'u push etmeden kendi bilgisayarımda çalıştırabilir miyim?

nektos/act projesinin act aracı workflow'ları yerelde Docker container'larında çalıştırır. Söz dizimi ve kabuk adımları için hızlı geri bildirim almaya yarar, ama container'ları GitHub'ın runner image'larıyla birebir aynı değildir ve OIDC token'ları ya da environment koruma kuralları gibi GitHub tarafına bağlı her şey yerelde yoktur. Bunlar için bir branch'e push edip workflow'u workflow_dispatch ile başlatın.

Hata veren bir workflow'u nasıl ayıklarım?

Başarısız job'u debug loglarıyla yeniden çalıştırın: yeniden çalıştırma penceresinde "Enable debug logging" seçeneği var, terminalden gh run rerun RUN_ID --failed --debug aynı işi görür. Her çalışmada debug çıktısı istiyorsanız ACTIONS_STEP_DEBUG (adım logları) ya da ACTIONS_RUNNER_DEBUG (runner tanılama logları) değerini repo secret'ı veya değişkeni olarak true yapın.

Self-hosted runner ne zaman mantıklı?

Job'ların GitHub'ın makinelerinde olmayan bir şeye ihtiyacı olduğunda: özel bir ağa ya da veritabanına erişim, GPU, özel bir donanım ya da dakikaların birikip ciddi bir fatura çıkardığı çok uzun derlemeler. Yalnızca private repolarda kullanın, tek bir job alıp ardından kaldırılan geçici (ephemeral) runner'ları tercih edin (just-in-time runner'lar ya da Kubernetes üzerinde Actions Runner Controller) ve güncellemeleri için zaman ayırın. Yukarıda anlattığımız KVKK durumu da bunlardan biri olabilir.

İlgili Makaleler

22 Temmuz 2026

AWS Bulut Mimarisi: Türkiye İçin Bölge Seçimi, KVKK ve Aylık Maliyet

Türkiye'den AWS'ye kurulacak bir web uygulaması ya da SaaS için önerdiğimiz yapı: bölge seçimi, KVKK, ağ, uygulama, veritabanı ve Ekim 2026 fiyatlarıyla aylık maliyet.

Devamını Oku: AWS Bulut Mimarisi: Türkiye İçin Bölge Seçimi, KVKK ve Aylık Maliyet
19 Temmuz 2026

Buluta Geçiş Stratejisi: 7R, KVKK ve Doğru Bölge Seçimi

Buluta geçerken her uygulama için doğru R'yi seçmek, geçiş gününü planlamak ve Türkiye'de verinin nerede tutulabileceğine karar vermek için pratik notlar.

Devamını Oku: Buluta Geçiş Stratejisi: 7R, KVKK ve Doğru Bölge Seçimi
17 Temmuz 2026

Bulut Maliyet Optimizasyonu: AWS Faturası Hangi Sırayla Düşürülür?

Tek tek ipuçlarından çok sıra önemli: Savings Plan almadan önce temizleyin, küçültün ve Graviton'a geçin. Örnekler Ekim 2026 Frankfurt fiyatları ve TL karşılıklarıyla.

Devamını Oku: Bulut Maliyet Optimizasyonu: AWS Faturası Hangi Sırayla Düşürülür?